بادهء شبگیر

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بمعنی صبوحی. حافظ گوید :
عاشقی را که چنین بادهء شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نبود باده پرست.
(از آنندراج).