باده رنگ

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ رَ] (ص مرکب) برنگ باده. برنگ شراب. گلگون. سرخ رنگ. میگون :
همه جامه ها کرده پیروزه رنگ
دو چشمان پر از خون و رخ باده رنگ.
فردوسی.
یوسف من گرگ مست باده بکف صبح فام
وز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب.
خاقانی.