«لغت نامه دهخدا»
[بِرْ رَ ءِ وَلْ بَ] (ع ق مرکب) (از: ب + ال + رفاء بمعنی سازواری + و + ال + بنین بمعنی پسران) کلمه ای است که در زناشویی گویند، یعنی مجتمع و برچسبان و با رفائیت و آرام باشند و دارای اولادی ذکور گردند. (ناظم الاطباء). و عرب اکراه داشت ازین که بالبنات گوید. (ناظم الاطباء).