بایان

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) راهی است در نسف. (از معجم البلدان). نام جاده ای است در تنسیق(1) که آن را بنام بایان خوانند. || محلهء معروفی است. (از انساب سمعانی).
(1) - ظ: نسف.