بئیس

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع ص) سخت. بئس.
- عذاب بئیس؛ عذاب شدید. (منتهی الارب). || مرد دلیر. مرد دلاور. (منتهی الارب) (آنندراج). شجاع. شدیدالبأس. || شیر درنده. (یادداشت مؤلف). این کلمه در ناظم الاطباء بصورت بیأَس آمده است.