بباد رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ رَ تَ] (مص مرکب) بهمراه باد رفتن گردوغبار و امثال آن. || کنایه از نابود شدن. از میان رفتن. ضایع شدن :
چو سرمه ای است غبار وجود من صائب
به باد میرود از یک نفس کشیدن چشم.
صائب.