بباده نشستن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ / دِ نِ شَ تَ] (مص مرکب) مشغول باده گساری شدن. به باده خواری نشستن. مجلس عیش فراهم کردن :
برفتند با رود و رامشگران
بباده نشستند یکسر سران.فردوسی.