ببار آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ وَ دَ] (مص مرکب) به ثمر رساندن. ببار رساندن. درختی را بارور ساختن :
نگهبان بود شاه گنج ورا
ببار آورد شاخ رنج ورا.فردوسی.
سیاوش بدو گفت کای بختیار
درخت بزرگی تو آری ببار.فردوسی.
تأثیر عدل او کند این ملک را چنان
کز خار ظلم میوهء عدل آورد ببار.سوزنی.
|| به نتیجه رساندن.