ببرجه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جِهْ] (ص مرکب) به میزان جهش یک ببر. بدان اندازه که ببر پرش کند. || (نف مرکب) آنکه چون ببر بجهد. جهش کننده چون ببر :
یوزجست و رنگ خیز و گرگ پوی و غرم تک
ببرجه آهودو و روباه حیله گوردن.
منوچهری.