بپا اندر آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ اَ دَ مَ دَ] (مص مرکب)بپای اندر آمدن. به زمین خوردن. سرنگون افتادن. لغزیدن و افتادن. (از ناظم الاطباء) (آنندراج) :
پسر برنشست از بر تخت اوی
بپای اندر آمد سر بخت اوی.فردوسی.