بجال

«لغت نامه دهخدا»

[بَ](1) (ع اِ) مردی که او را تعظیم کنند یا مهتر بزرگ با عظمت و جمال. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مهتر بزرگ اندام و نیکوروی. بجیل. (مهذب الاسماء).
(1) - در ناظم الاطباء با ضم جیم ضبط شده است.