بجع

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جَ] (ع اِ) مرغ ماهی خوار. پلیکان(1). مرغ سقا. (دزی ج1). اینکه برخی پرنده شناسان آنرا مرادف قو(2) دانسته اند اشتباه است. (از نشوء اللغه ص78). پرندهء معروفی است و یکی آن بجعه است. (از اقرب الموارد).
(1) - Pelican.
(2) - Cygne.