بچه دار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ] (نف مرکب) دارای کودک. دارندهء بچه. صاحب بچه. || محافظ و نگهبان بچه. || حامله. آبستن. (ناظم الاطباء). زنی که بچه دارد. زن حامله. (آنندراج). باردار. حامل :
زهدانکتان بچهء بسیار گرفته
پستانکتان شیر بچه دار گرفته.منوچهری.
ناقهء مصیاف؛ ماده شتر بچه دار. (منتهی الارب).