«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ یِ دُ نَ / نِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) توأم. (دهار). دو بچه که همزاد باشند. توأمان. همزاد. دوغلو.