«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ کُ نَ](نف مرکب) آنچه بچه کند. که بچه کند. || در تداول کودکان مکتبی، طلق تالک. بچه های مکتب طلق را میان کتاب نهند و بعد از چندین روز از آن ورقهء دیگر پدید آید و آنرا بچهء او گمان برند. (یادداشت مؤلف).