«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ یِ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) بچه که از کوچه بردارند و پرورش دهند. (از برهان قاطع) (از آنندراج). کودکی که از راهگذر برداشته باشند. (ناظم الاطباء). لقیط. کوی یافت. || حرامزاده. (شرفنامهء منیری). فغاک. خشوک. سند. سندره.