بخاک افکندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ اَ کَ دَ] (مص مرکب)به خاک انداختن. به زمین زدن :
اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گوی
سخن بخاک میفکن چرا که من مستم.
حافظ.
رجوع به خاک افگندن شود.