بخاک نشاندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ نِ دَ] (مص مرکب)ذلیل کردن. خوار و حقیر کردن. (ناظم الاطباء).
- بخاک راه نشاندن؛ خوار و پست کردن :
مرا و سرو چمن را بخاک راه نشاند
زمانه تا قصب زرکش قبای تو بست.حافظ.
- بخاک و خون نشاندن؛ زخم زدن و به خاک افکندن دشمن را چندانکه خونش بخاک بریزد و او در آن خاک بنشیند یا بغلطد.
- || مجازاً سخت مضطر، بیچاره و زبون کردن کسی را :
نشاندی از فریب وعده صد بارم به خاک و خون
نکردی شرم یک بار از دل امیدوار من.
صائب.