بخاک رساندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ رَ / رِ دَ] (مص مرکب) (...پشت کسی را) به زمین زدن. حریف را در کشتی بخاک افگندن. || به خاک افگندن. || به کنایه دشمن را تسلیم کردن: ارغام؛ بخاک رساندن بینی. (منتهی الارب).