بخالت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ لَ] (مص مأخوذ از تازی)(1)زفتی. (یادداشت مؤلف).
(1) - از مصادری است که فارسی زبانان ساخته اند و در بَخِلَ عربی چنین مصدری نیامده بلکه مصدر آن بُخل و بَخَل است.