بزرگ آفرین

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زُ فَ] (ن مف مرکب)بزرگ آفریده شده. بزرگ خلقت. مخلوق عظیم و بزرگ :
ز هر کشوری کرده شخصی گزین
بزرگ آفرینش، بزرگ آفرین.نظامی.