بزرگ نسب

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زُ نَ سَ] (ص مرکب)طرماح. عصر. (منتهی الارب). بزرگ نژاد. بزرگ زاده. با نسب عالی :
هوای صحبت آن ماهروی غالیه موی
هوای خدمت آن خواجهء بزرگ نسب.فرخی.