بشن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ / بَ] (اِ) بش. نام هفتمین منزل از منازل قمر نزد عرب. (خورتک) «یوستی بندهش 88» = سغدی: شنوند = خوارزمی: خویا = عربی: هنعه. منزل چهارم از منازل قمر نزد ایرانیان. (گاه شماری ص205) (از حاشیهء برهان قاطع چ معین: بشن).