بطشابع

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بِ] (اِخ)(1) نام زن اوریا که داود پس از مرگ شوی او را بزنی کرد و سلیمان را بطشابع آورد. (یادداشت مؤلف).
(1) - Bethsabee.