بطلمیوس ثانی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ سِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) لقبی بوده که به دانشمند بزرگ بقصد بزرگ داشت و تجلیل اطلاق میشده چنانکه خاقانی در شعر زیر خود را بدان ستاید :
مرا خوانند(1) بطلمیوس ثانی
مرا دانند فیلافوس(2) والا.خاقانی.
(1) - ن ل: گویند.
(2) - ن ل: فیلیفوس.