بطلمیوس سیزدهم

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ سِ دَ هُ](اِخ) اولت(1). از 47 تا 43 ق.م(2). در مصر پادشاهی کرد. (از ناظم الاطباء). پادشاه سیزدهم از بطالسه است، پسر بطلمیوس یازدهم و بطفل ملقب شد. مصریان او را از مصر بیرون کردند و او با سفارش یومپه نزد گابی نیوس سردار رومی که در سوریه بود رفت تا با کمک او بمصر بازگردد و پول فراوان نیز همراه برد (در حدود دوازده هزار تالان) و موفق شد بمصر بازگردد. وی در یازده سالگی شوهر دوم کلئوپاتر شد و پس از چهار سال احتما در اثر مسمومیت درگذشت. (از ایران باستان چ2 جیبی ص 2291 و 2292 و قاموس الاعلام ترکی).
لاروس بزرگ او را پانزدهم قید
(1) - Aulete. کرده است.
(2) - (80-51 ق.م ایران باستان چ2 جیبی ص2158 و 2291).