بفروختن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ] (مص) مخفف بیفروختن. افروختن. روشن شدن :
ببد بر در دژ بدینسان سه روز
چهارم چو بفروخت گیتی فروز.فردوسی.
سه جنگ گران کرده شده در دو روز
سدیگر چو بفروخت گیتی فروز.فردوسی.
بفرمود [ اسفندیار ] تا شمع بفروختند
به هر سوی ایوان همی سوختند.فردوسی.
گفت [ یعقوب لیث ] چراغی بفروز، چون بفروخت [ گفت ] آبم ده. (تاریخ سیستان).
غم بتولای تو بخریده ام
جان بتمنای تو بفروخته.سعدی (بدایع).
و رجوع به افروختن شود.