«لغت نامه دهخدا»
[بَ وَ] (ع مص) انتظار کردن و حفظ و نگهبانی نمودن. (آنندراج). و رجوع به بقاوه شود. || (اِ) ابقه بقوتک مالک؛ نگهدار او را چنانکه نگاه می داری مال خود را. (ناظم الاطباء). و رجوع به بقاوه شود.