بلاتصور

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ صَوْ وُ] (ع ق مرکب) (از: ب+ لا (نفی) + تصور) بدون تصور. بی اندیشه. (فرهنگ فارسی معین).
- تصدیق بلاتصور؛ تصدیق و شهادتی که از روی اندیشه و فکر نباشد.