بلاته

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ] (ع مص) بسیار خاموش و عاقل گردیدن. (از ناظم الاطباء). || فصیح شدن. (از ذیل اقرب الموارد از قاموس). || سوگند خوردن. (از ذیل اقرب الموارد از لسان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر