«لغت نامه دهخدا»
[بَ ثِ] (ع ص، اِ) جِ بُلثوق. آبهای گردآمده در جایی یا آنکه منبسط باشد بر زمین. (از منتهی الارب). آبهای ایستاده و مستنقع. (از اقرب الموارد). و رجوع به بُلثوق شود. || عین بلاثق؛ چشمهء پرآب. (از ذیل اقرب الموارد از لسان). || جِ بَلثق. (از ذیل اقرب الموارد از ابن الاعرابی). رجوع به بلثق شود.