«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِ) گیاهی که از آن بوریا بافند. (برهان). (از آنندراج) (انجمن آرا). || حصیر و بوریا. (برهان). بوریا. (آنندراج) (انجمن آرا). بلاه باشد که به فارسی دوخ و دخ نیز خوانند یعنی دوخ که در مسجدها افکنند. (مخزن الادویه).