بلک

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (اِ) آتش، و شرارهء آتش. (برهان) (هفت قلزم) (آنندراج) :
چو زر ساو چکان بلک ازو چو بنشستی
شدی پشیزهء سیمین غیبهء جوشن.شهید.