بناکام

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ق مرکب) ناکامانه. ناکام. (فرهنگ فارسی معین). ناچار برخلاف میل :
بناکام باید بدشمن سپرد
همه رنج ما باد باید شمرد.فردوسی.
بلا دید روزی به محنت گذاشت
بناکام بردش بجانی که داشت.
سعدی (بوستان).