بندهء تبریزی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ یِ تَ] (اِخ) نامش میرزا محمدرضی خلف صدق میرزا محمدشفیع تبریزی. پدرش چندی وزیر آذربایجان بود و خود سالها منشی الممالک ایران و از ندمای خاص خاقان بود. خطوط شکسته و نسخ تعلیق هر دو را بس درست و خوش می نگاشته. کتاب زینت التواریخ از او است. آخرالامر بمرض دق گرفتار شد و در سنهء 1222 ه . ق . برحمت ایزدی پیوست. گاهی بترکی و گاهی بفارسی و تازی نظم و نثری سروده، از جمله قصیدهء زیر است بمطلع:
دوش کز گیسوی شب بر مه نقاب آمد پدید
بر رخ کافورسوده مشکِ ناب آمد پدید
چهرهء نسرین بزیر طرهء سنبل نهفت
شد تذرو از ساحت گلشن غراب آمد پدید.
(از مجمع الفصحا ج 2 ص80).