بنده فرمانی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دِ فَ] (حامص مرکب) مطیع بودن. فرمانبرداری کردن :
کمین گشاده قضا بهر فتنه انگیزی
اجل ببسته میان بهر بنده فرمانی.
مجیر بیلقانی.
شبه را کز سیه پوشی برآمد نام آزادی
به از یاقوت اطلس پوش و داغ بنده فرمانی.خاقانی.
خواجه برزد علم بسلطانی
رست از آن بند و بنده فرمانی.نظامی.
کردمش در شکنجه زندانی
تا کند بنده بنده فرمانی.نظامی.
تو چو سرو آزاد باش از بند هر غم تا مدام
هرچه فرمایی سپهرت بنده فرمانی کند.
نجیب جرفادقانی.