بنگار

«لغت نامه دهخدا»

[بِ / بِ نِ] (ص مرکب) نگاربسته. نقش بسته. منقوش. (فرهنگ فارسی معین) :
و آن قطرهء باران که چکد از بر لاله
گردد طرف لاله از آن باران بنْگار.
منوچهری.