«لغت نامه دهخدا»
[بَ نُلْ غَ] (ع اِ مرکب)درویشان یا غربای ناآشنا که جهت آب فراهم آیند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به ابن غبراء شود.