«لغت نامه دهخدا»
(نف مرکب) بوستان آرای. آرایندهء بوستان. که بوستان را بجمال خود بیاراید. که از بوستان زیباتر و خرم تر باشد : سپید برف برآمد بکوهسار سیاه و چون درونه شد آن سرو بوستان آرای. رودکی.