بوسه بخش

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ بَ] (نف مرکب)بخشندهء بوس :
چو وقت باده بود باده گیر و باده گسار
چو وقت بوسه بود بوسه بخش و بوسه ستان.
فرخی.