بوسه ستان

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ سِ] (نف مرکب)بوسه ستاننده. بوسه گیرنده. ستانندهء بوس :
چو وقت باده بود باده گیر و باده گسار
چو وقت بوسه بود بوسه بخش و بوسه ستان.
فرخی (دیوان ص275).
این پرده گر نه صخرهء کعبه است پس چرا
لبهای عرشیان همه بوسه ستان اوست.
خاقانی.