«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (نف مرکب، اِ مرکب)بهارآرای. آرایش دهندهء فصل بهار. آنکه بهار را آراید. || کنایه از باران بهاری. (آنندراج). باران بهاری. (ناظم الاطباء). || گل و شکوفه و امثال آن. (آنندراج) (ناظم الاطباء).