بهارآلود

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ن مف مرکب) بهارآلوده. زیبا. (فرهنگ فارسی معین). لطیف :
می به جامم می کند چشم خمارآلود تو
گل به طرحم میدهد روی بهارآلود تو.
صائب (از آنندراج).