«لغت نامه دهخدا»
[بَ رِ] (اِخ) جایی که در افسانه ها بمنزلهء بهشت روی زمین است. بهشت گنگ. و آن بدست عده ای از ایرانیان در وسط خاک توران در طرف شمال سیر دریا (سیحون) برپا شده بود. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به بهشت گنگ شود.