بهانه افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ / نِ اُ دَ] (مص مرکب)دست آویز شدن. (فرهنگ فارسی معین). عذر بیجا و ناپسند آوردن :
یاد آوارگی همی خواهد
رفتن حج بهانه افتاده ست.
امیرخسرو دهلوی (از آنندراج).
رجوع به بهانه شود.