بهانه جویی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ / نِ] (حامص مرکب)عمل بهانه جو. بهانه طلبیدن. (فرهنگ فارسی معین). دست آویزی. عذرطلبی : و از حجت گویی و بهانه جویی او آگاه نه. (سندبادنامه ص289).