«لغت نامه دهخدا»
[بِ هِ سَ] (اِ مرکب) جایی که مانند بهشت باشد. (ناظم الاطباء). شهر آباد و معمور : عجب مانده شد زآن بهشتی سواد که چون آورد خندهء بیمراد.نظامی.