بیخته

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (ن مف) چیزی که از غربال رد شده باشد. (ناظم الاطباء). منخول. مغربل :
هرگز نبرد کسی ببازار
نابیخته گندم بهایی.ناصرخسرو.
|| پیچیده: مطوی برابر (مقابل) منشور، و اصل نشر خلاف طی باشد و منه: نشرالموتی؛ ای احیاهم، برای آنکه تا مرده باشند چون بیخته باشند چون زنده شوند افراخته شوند. (تفسیر ابوالفتوح ج2 ص405 ص4). رجوع به مادهء قبل شود.