بیخوردی

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ] (حامص مرکب)بی خوردنی. بی طعامی. بی خورشی. نخوردن :
قدر به بی خوردی و خوابی در است
گنج بزرگی به خرابی در است.نظامی.