بیداد گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[گَ تَ] (حامص مرکب)ستمگر شدن. ظالم گشتن :
چنان دادگر شاه بیداد گشت
به بیدادی کهتران شاد گشت.فردوسی.
به اول دادگر بود و به آخر بیداد گشت. (نوروزنامه). || ظلم و ستم شدن :
همه رنج و تیمار من باد گشت
همان دین زردشت بیداد گشت.فردوسی.